41

امسال اولین سالی بود که بعد از 7 سال کسی بهم یادآوری نکرد.

واسم عجیب بود چون یادم افتاد که یه مدتی چه قدر بهش افتخار می کردم و در کنارش چه روزهایی رو برام ساخت که آرزو می کردم کاش بعدیش نباشه.

آدم هایی رو توی مسیرم گذاشت که نقطه عطف زندگیم بودن.

بهم فهموند که این که کجا به دنیا اومدی شاید یه سری تجربه ها رو ازت بگیره ولی نمیتونه فهم و درک تو رو نسبت به دنیایی که توش زندگی می کنی محدود کنه.

در عین حال که منو تبدیل به یه آدم کمالگرای مطلق کرد، بهم این جسارتو داد که از بزرگ فکر کردن نترسم.

8 فلش واگرا.

چه بخوام و چه نخوام هم سوختم و هم ساخته شدم باهاش.

دیگه "دستمان از هم جدا شد.". .. "ابر و دریا هم گریه کردند." اما هنوز اون ستاره ها نباریدند.

من ایستادم ولی نه تنها، حتی اگه تا ابد همین باشه هم میدونم که این امیده که به قلب آدما وزن میده.

یادم نمیره، نودت.