Dreaming....
ای کاش هر کسی وظیفه داشت نیم ساعت از روز رو به "خودش" اختصاص بده. بررسی کنه ابعاد وجودیش رو، چگالی حضورشو؛ حال دلش رو جست و جو کنه. واسه خودش معانی مفاهیم رو مرور کنه ببینه چه قدرشون ساخته و پرداخته ی اجتماعن و چه قدرشون زاییده ی خودش. چی باعث شده نادیده بگیریم چنین ضرورتی رو؟ روزمرگی یا عادت یا فشار های دیگه؟
برچسب:
نویسنده: هستی اکبریپور