چی میشه که بعد از یه سال دوباره هوس وبلاگنویسی بزنه به سر آدم؟ ساده س: قرنطینه.به عنوان یه فرد درونگرا نباید زیاد اذیت میشدم. اولش ولی چرا. الان صرفا دارم تو یه ابر از سرزنش و حسرت و انتظار از خودم

امسال اولین سالی بود که بعد از 7 سال کسی بهم یادآوری نکرد.واسم عجیب بود چون یادم افتاد که یه مدتی چه قدر بهش افتخار می کردم و در کنارش چه روزهایی رو برام ساخت که آرزو می کردم کاش بعدیش نباشه.آدم هایی

ای کاش هر کسی وظیفه داشت نیم ساعت از روز رو به "خودش" اختصاص بده. بررسی کنه ابعاد وجودیش رو، چگالی حضورشو؛ حال دلش رو جست و جو کنه. واسه خودش معانی مفاهیم رو مرور کنه ببینه چه قدرشون ساخته و پرداخته ی اجتماعن و چه قدرشون زاییده ی خودش. چی باعث شده نادیده بگیریم چنین ضرورتی رو؟ روزمرگی یا عادت یا فشا...

آنتروپی بزرگترین معمای هستیه. چه طوری میشه راجع به تمایل به نظم یا بی نظمی نظر داد؟ شاید درباره ی کاینات بشه اما درباره ی من نه. تعریف نظم چیه؟ هر چیز سر جای خود؟ ترتیب اجزا بر اساس منطق؟ به نظرم برا

با سرعت به سمت پرتگاه می دوم. یا شاید هم زمین خود را زیر پایم می دواند. فقط با چشمان بسته بال هایم را گشوده ام. نور و تاریکی مدت هاست گم شده اند. حتی نمی دانم قرعه به نام سقوط می افتد یا پرواز. صرفا پایان را در آغوش می کشم. با امید.

زندگی جان بیا باهم یه معامله ای بکنیم. تو این سی روز رو بزن رو دور تند، در عوض سی روز از تهش کم کن. قبول!؟

به جرئت می تونم بگم که گذر زمان یکی از بزرگ ترین موهبت هاس. زمان اگه ایستا باشه مثل پول راکد تنها چیزی که میاره تورم انتظاره.

اگه بخوام بگم عجیب ترین چیز زندگی چیه، میگم رنگ "عادی" گرفتن هر چیزی. یه روزی که خیلی هم دور نبود خودم رو وقف هدفی کرده بودم که برام حکم "غایت" داشت. امروز جایی ایستادم که قرار بود "رو ابرا" باشه اما

بالاخره یه روزی میاد که از خودت می پرسی چرا؟ شونه بالا میندازی. از بقیه می پرسی شونه بالا میندازن. از خودشون نمیشه که بپرسی. آخه زبونشونو نمی فهمی. ولی می فهمی که حق نداری به همین بهانه توجیه کنی رفتار همه رو. اسمش گیاه خواری نیست. صلحه.

نمیدونم فکر کردن به نداشته ها کار عبثیه یا نه اما فکر نکردن بهشون میتونه خطرناک باشه. میتونه تبدیل شه به بی تفاوتی. میتونه تبدیلت کنه به یه کبک که سرشو بنا به روایتی که خدا میدونه چرا قایم می کنه تو ب

نعمتی به نام کتابــ...:) 10:28 دوشنبه هفتم فروردین ۱۳۹۶ Dreamer

گاه یک استکان چای کمرنگ بی خوابت می کند یا شاید هم بهانه است... گاه خسته می شوی از چارچوب گزاره های مطلق و قالب چهار جوابی...گاه دلتنگ خودت می شوی. دلتنگ فکر نکردن... دلتنگ گذشته ای که گذشت و تو را در ورطه ای به نام آینده تنها رها کرد. گاه اعداد از انتزاع خارج می شوند و از سایه ات تغذیه می کنند و تو...

زندگی بدون یه سری آدما خیلی قشنگ تر می شد... کاش زشت کننده ی زندگی بقیه نباشیم!

نمیدونم، میشه به #آینده هم حسرت خورد یا لفظ حسرت رو فقط برای گذشته به کار می برن؟! The best is yet to come ...

دیگه از چیزی خوشم نمیاد...:| ...There's light in the darkness, I close my eyes but I see

بعضی وقتا ـم خوبه با دوستات بشینی تو #کافه و بلند بخندی به بچه بازیای گذشته ـت...(مخصوصاً وقتی بیرون #بارون بیاد!) ?If I met myself, would we be friends irrelevant#

-می شناسیش؛ نه؟ -نه...می شناختمش...

روزی روزگاری، تهرانی بود که برای سه هفتهی متوالی نفس نمی کشید...مژدهی باران آوردند، غافل از این که باران جدول مندلیف* را روی سرش هوار می کند! *قاعدتاً اسم امروزه ـش جدول تناوبی عناصره...به احترام آقای دیمیتری از ایشون هم یاد کردیم :دیـ #امتحان_خر_است!

وقتی دلت گرم باشه، هر چه قدر هم هوا سرد باشه مهم نیست :)

از در سینما که اومدم بیرون، یه دختر 5-6 ساله رو دیدم که می گفت: "حیف این سینما با اون فیلم مسخره..." کاش سینمای ایران کمی به شعور مخاطب احترام بذاره :/